90 lı  yılların başında ülkemizde  diyaliz hastaları  tedavi olacakları merkez bulamıyorlardı, bulsalar da uygun gün ve saat boş yere göre yapılıyordu. Hastalara  servis hizmeti verilmiyordu. Diyalize ulaşabilmek için insanlar oturdukları evleri, semtleri ve hatta şehirleri değiştiriyordu.bununla birlikte kullanılan malzeme ,makine ve yetişmiş sağlık personeli – özellikle hekim ve hemşire- bu kadar yeterli değildi. Diyaliz hastaları bırakın işleri için  başka yere gitmeyi düşünemezken şimdi her ilde, hemen hemen her ilçede hatta büyük şehirlerde  bir caddede 3- 5 tane  diyaliz merkezi oldu. Teknolojiyle birlikte yeni  ve daha modern   makinalar , gerekli sarf malzeme çoğaldı. Diyaliz ile uğraşan hekim sayısı 2500 kadar çıktı. Buna paralel olarakta hasta sayısındada hatırı sayılır bir artış yaşanarak 45.000  sayısı aşıldı.